Strażnicy w AC Revelations

Jak to w każdej grze z serii Assassin’s Creed tak i w Revelations pojawiają się wrogowie. Tym razem jednak strażnicy dzielą się na dwa ugrupowania. Bizantyjczycy i Turcy Osmańscy na ulicach i dachach Konstantynopola nie tylko polują na Ezio i jego podkomendnych, ale także często walczą pomiędzy sobą, co łatwo mogą wykorzystać asasyni.

Bizantyjczycy współpracują z Templariuszami, a więc w grze zawsze zachowują się, jakbyśmy mieli pełny pasek rozpoznania, wyłączając Kapadocję, gdzie reagują mniej podejrzliwie. Noszą małe, szare peleryny, oraz ciemne, czerwono-białe mundury, a także zauważalny, szczególnie na klatce piersiowej, symbol dynastii Paleologów.
Główną ich jednostką są regularni strażnicy, noszący różnorodną broń i różniący się między sobą ubiorem, w zależności od rangi. Jest to najsłabszy z rodzajów przeciwników.

Bizantyjczycy nie wykorzystują zwinnych strażników, więc łatwiej od nich uciec. Posiadają jednak w swych szeregach Almogawarów – odpowiedników Brutali z poprzednich części gry. Posługują się ciężką bronią i noszą dość mocny pancerz. W grze, w odróżnieniu od rzeczywistości, gdzie posługiwali się lancami i włóczniami, używają jednej broni – topora Almogawarów, który staje się dostępny dla gracza po wykonaniu misji Mistrz I. Historycznie Almogawarzy byli żołnierzami o pochodzeniu aragońskim lub katalońskim, którzy służyli jako najemnicy Imperium Bizantyjskiemu.

Drugą jednostką wyróżniającą Bizantyjczyków są Waregowie, którzy w grze pełnią rolę Poszukiwaczy z poprzednich części gry. Są wyposażeni w halabardę i pistolet, którym będą się posługiwać, gdy zostaną rozbrojeni lub przeciwnik ucieknie poza zasięg ich działania. Historycznie byli oni żołnierzami sprowadzonymi ze Skandynawii lub Rosji i służyli jako osobista ochrona Cesarza Bizantynium, czyli pełnili rolę, jaka później przypadła Janczarom u boku Osmańskiego sułtana. Według artbooków Waregowie powinni nosić, tak jak Janczarzy, jednoręczne miecze. Przeszukując ich możemy się wyposażyć w bomby dymne lub wabiki dymne, o ile posiadamy puste miejsce dla bomb taktycznych bądź dywersyjnych.

Turcy Osmańscy to ówcześni władcy Konstantynopola i całego Imperium. Są neutralni względem asasynów i zaatakują tylko w przypadku złamania pewnych norm.

Ich armia składa się głównie z dowódców noszących różnorakie uzbrojenie, są niepodatni na chwyt, ale za to można przełamać ich obronę kopniakiem. Noszą pokaźniejszą zbroję.

Turcy Osmańscy, mimo że nie posiadają odpowiedników poszukiwaczy i brutali, mają w swych szeregach zwinnych strażników wyposażonych w lekką broń i cienki pancerz. Przeciwnicy ci są w stanie biec szybciej od Ezio. Cała armia osmańska jest bardziej mobilna od bizantyjskiej i może o wiele dłużej ścigać Ezio.

Najcięższymi przeciwnikami są Janczarzy – straż przyboczna sułtana. Są to elitarni wojownicy wyposażeni w Kijile i pistolety. Mają wysoką odporność na większość broni dystansowych, jednakże bomby i strzałki z trucizną działają na nich nadal tak samo. Ubrani w długie, barwne szaty, złote maski i charakterystyczne nakrycia głowy. Są odpowiednikami straży papieskiej z Brotherhood’a. Odporni na chwyty i niedający się zabić zabójczą sekwencją jednym ciosem, wymagający przeciwnicy. Mimo, że niepodatni na natychmiastowe zabójstwa, nie przerywają zabójczej sekwencji, a nawet możliwe jest zaczęcie jej od nich, jeśli użyjemy kontrkradzieży. Z ich ciał można czasem wyciągnąć bomby odłamkowe lub bomby z gwoździami, gdy torba na ładunki bojowe jest pusta. Podczas jednej z misji Ezio przebiera się za jednego z Janczarów, by zinfiltrować ich obóz. Historycznie Janczarzy byli chłopcami z podbitych chrześcijańskich krajów, odebrani rodzicom i szkoleni na żołnierzy. Stali się oni trzonem armii tureckiej.

Obie armie mimo różnic posiadają dwie takie same jednostki, różniące się tylko modelami.

W obu frakcjach występują strzelcy używający prymitywnej broni palnej, najczęściej spotykani na dachach podczas patroli. W czasie walki z bliskiej odległości będą stosować tylko ruchy defensywne i próbować oddalić się na odległość, z jakiej mogą oddać strzał. Jak i w pozostałych grach przeciwnicy patrolujący dachy są uprzedzeni do Ezio bez względu, czy jest on poszukiwany, czy nie.

Nowym typem przeciwników, którzy patrolują dachy i znaleźć ich można zarówno w szeregach Bizantyjczyków, jak i Turków Osmańskich, są grenadierzy stosujący na nas petardy. Wyposażeni są też w broń krótką, lecz dążyć będą do ataku bombowego. Tak jak strzelcy reagują na obecność Ezio niezależnie od stopnia poszukiwania.

Oddzielnym typem przeciwników są obserwatorzy. Są to wynajęci przez Bizantyjczyków do zabicia Ezio napastnicy, którzy wyglądają jak cywile i wmieszani w tłum czekają na chwilę, w której będą mogli zaatakować. O ich pojawieniu się informuje nas biały nóż na minimapie, zmiana muzyki oraz szepty znane z gry multiplayer. Obserwator będzie się ukrywał w tłumie, dopóki nie znajdzie sposobności do zabicia Ezio, wtedy pobiegnie do asasyna i będzie próbował go zadźgać swym nożem. Obserwatora łatwo zabić kontratakiem. Jeśli Ezio obróci się, zanim obserwator będzie na tyle blisko, by go dźgnąć, asasyn pośle przeciwnika na ziemię, gdzie, jeśli nie zostanie dobity ucieknie. W przypadku udanego ataku Ezio zostaje ogłuszony i pojawia się animacja ogłuszenia z multiplayera. Udane zabójstwo obserwatora redukuje stopień poszukiwania o 25%. Obserwatorzy są uznawani za wrogich przez Turków Osmańskich, gdy atakują Ezio i są przez nich ścigani. W obronie kryjówki obserwatorzy pojawiają się, by zabić stojących na dachach asasynów. Przeszukani obserwatorzy mają przy sobie dużą ilość pieniędzy oraz rzadkie składniki bomb. W przypadku angażowania się obserwatora w otwartą walkę, zakradnie się on do Ezio od tyłu, zaatakuje i ucieknie.