Kontakty

Poliziano

Rok narodzin: 1454.

Profesja: Naukowiec, poeta.

Cudowne dziecko, Poliziano, nauczył się łaciny i greki w wieku 10 lat, a gdy miał lat 18 publikowano już jego utwory. Lorenzo de' Medici (Wawrzyniec Wspaniały) wynajął go jako nauczyciela dla swych dzieci i dopilnował, aby otrzymał stanowisko na uczelni we Florencji.

Niestety, chyba nie wszyscy uważali Poliziano za ulubionego nauczyciela. Zmarł otruty arszenikiem w 1494 r., jego mordercą prawdopodobnie był Piero de' Medici, jego student.

Lorenzo de' Medici

Rok narodzin: 1449.

Profesja: Władca Florencji.

Lorenzo de' Medici (Wawrzyniec Wspaniały) jednocześnie podtrzymywał marzenia o Republice Florencji i dawał ludziom niewiele prawdziwej władzy. Sprawnie zarządzał renesansową Florencją w jej Złotej Epoce.

Dziadek Lorenza, Cosimo (Kosma), stworzył bank Medici, jedną z najpotężniejszych instytucji finansowych w Europie, co dało mu niewyobrażalne wręcz bogactwo.

Lorenzo, uważanego za najmądrzejszego wnuka Cosimy, wysyłano z misjami dyplomatycznymi już jako dziecko. Jego ojciec był niezdarny i chorowity. Matka poetka przedstawiła Lorenzo wielu znanym artystom i zaszczepiła w nim miłość do kultury i sztuki.

W 1469, gdy miał zaledwie dwadzieścia lat, Lorenzo został głową rodu Medici i szybko zdobył kontrolę nad władzami Florencji dzięki przyjaciołom w radzie miejskiej, łapówkom, strategicznym małżeństwom i groźbom. Pod władaniem Lorenzo Florencja rozkwitała. Dzięki niemu walczące państwa włoskie zawarły pokój, a pod jego nadzorem powstały arcydzieła takich twórców jak Botticelli i Michał Anioł.

Lorenzo był szczęśliwszy, tworząc poezję i rządząc zza kulis, niż kierując rodzinnym bankiem. Za jego życia upadło wiele placówek banku, a pieniądze rodu Medici marnowano na takie bzdury jak turnieje rycerskie.

Lorenzo zmarł w 1492 r. Był bliski bankructwa, nie zdołał zapobiec negatywnej reakcji społeczności na jego bogaty styl życia i przejęciu władzy przez szalonego mnicha Savonarolę.

Giuliano de' Medici

Rok narodzin: 1453.

Profesja: Szlachcic.

Lekkoduch Giuliamo de' Medici był znany z turniejów rycerskich, wielkiej urody i posiadania dziecka z nieprawego łoża. Gdy Giuliano zginął w wyniku spisku rodu Pazzi, jego syn Giulio został uznany za pełnoprawnego dziedzica z powodu luki w prawie kanonicznym, które zezwalało na sekretne małżeństwa dwojga ludzi. Oznaczało to, iż jego rodzice mogli ustalić, że wzięli ślub i nikomu o tym nie powiedzieć. Uważajcie katolicy - wasze kochanki mają większą władzę, niż przypuszczacie.

Uznano go za członka rodu Medici (Medyceuszy). Później ten syn córki handlarza został papieżem Klemensem VII.

Posłuchaj: Klemens VII był papieżem w czasie złupienia Rzymu w 1527 r. - uwięziono go w Castel Sant'Angelo. Uciekł swoim porywaczom przebrany za... handlarza.

Syn córki handlarza wychodzi z biedy i zostaje papieżem, a później znowu wraca do fachu handlarza. O ironio losu.

La Volpe

Rok narodzin: ?

Profesja: Złodziej.

W zapisach historycznych praktycznie nie wspomina się o La Volpe (Lisie). Jest to oczywiście pseudonim, lecz nie wiadomo czyj. Przy tak małej ilości informacji jest to prawie legendarna postać.

La Volpe podobno okradł papieski powóz, nie zwracając na siebie uwagi straży i samego papieża, który siedział w środku. Pewnej nocy w 1467 r często widywano go na dachach Palazzo dellla Signoria, Palazzo Medici i Santa Croce, wszędzie w tym samym czasie. Niektórzy twierdzą, że jest nieśmiertelny i nie starzeje się. Inni mawiają, że jego fioletowe oczy mogą widzieć przez budynki i sprawdzać, co znajduje się wewnątrz.

Mario Auditore

Rok narodzin: 1434.

Profesja: Najemnik, szlachcic.

Mario Auditore, jeden z licznych condottieri patrolujących toskańskie okolice - odegrał ważną rolę w bitwie pod Anghiari, ostrzegając Micheletto Attendolo o pojawieniu się tumanów kurzu na drodze. Jak się okazało, było to niespodziewane natarcie wojsk Mediolanu. Dzięki Mario mediolański atak nie powiódł się, a florentyńczycy zwyciężyli.

Choć Mario stanął po stronie Florencji pod Anghiari, to przez większość swojego życia bronił interesów swego rodzinnego miasta Monteriggioni, utrudniając Florencji zajęcie terytorium Toskanii.

Gdy młodszy brat Mario, Giovanni, przeprowadził się do Florencji w roku 1454, rozwijając swą karierę bankową, Mario został w rodzinnej willi w Monteriggioni W liście do Giovanniego napisał: "wolę walczyć jak mężczyzna, niż przerzucać papierki w kantorze".

Paola

Rok narodzin: 1438.

Profesja: Pani La Rosa Colta.

W zapiskach historycznych nie ma zbyt wielu wzmianek o Paoli, ale florenckie archiwa mówią, że została osierocona w wieku ośmiu lat, gdy jej rodzice zginęli na morzu. Postawiona przed wyborem profesji zakonnicy lub prostytutki, zdecydowała się na życie na ulicy.

W wieku 16 lat znika z rejestrów, gdzie pojawia się ponownie dopiero cztery lata później, kiedy to została aresztowana za zamordowanie strażnika miejskiego. Ciekawa rzecz, w sądzie reprezentował ją Giovanni Auditore, uzyskując wynik uniewinniający dzięki udowodnieniu, iż działała w obronie własnej.

Paola wyszła z więzienia i otworzyła swój własny dom publiczny, aby chronić liczne kobiety ulicy, które miały mniej szczęścia od niej.

Annetta

Rok narodzin: 1457.

Profesja: Służąca.

Anetta, służąca rodu Auditore, wykonywała jeden z niewielu szanowanych zawodów dozwolonych dla kobiet w okresie Renesansu. Bogate rody rzadko miały więcej niż jedną - dwie służące. Większość z nich była młoda, niektóre nawet to dzieci. Wiele z nich miało nadzieję, że przełożeni podniosą ich status społeczny, ale najczęściej służące były szybko wymieniane.

Niewiele wiadomo o życiu Annetty. Nie odcisnęła swego piętna w historii.

Leonardo da Vinci

Rok narodzin: 1452.

Profesja: Malarz, wynalazca, projektant, architekt, naukowiec, konstruktor.

Leonardo da Vinci był synem z nieprawego łoża notariusza i wieśniaczki, dorastał w Toskanii. Jak wielu wielkich nie miał nazwiska, a Vinci było miastem, w którym przyszedł na świat.

W wieku 14 lat został uczniem florenckiego malarza, Verrocchio, który nauczył go chemii, rysunku, malarstwa, rzeźbiarstwa modelarstwa. Gdy Leonardo miał 20 lat, otworzył swoją pierwszą pracownię, potem podróżował po Italii, by w końcu namalować swoje arcydzieła: "Ostatnią Wieczerzę" w 1498 r. i "Monę Lisę" w latach 1503-1507.

Podczas podróży Leonardo poznawał świat z niesamowitą dociekliwością, notując wszystko odwróconym pismem w swoim dzienniku. Stworzył, między innymi, projekty śmigłowca, czołgu, baterii słonecznej i kalkulatora. Był też konstruktorem, projektował garnizony, działa i ruchome barykady.

Mimo tej epickiej listy osiągnięć, Leonardo był krytykowany przez patronów za nieustanne opóźnienia. Jego dzieła często powstawały wiele lat dłużej niż początkowo deklarował, wiele z nich nigdy nie doczekało się ukończenia.

Leonardo wiódł burzliwe życie miłosne. W 1476 roku oskarżono go o sodomię, prawdopodobnie był homoseksualistą. Salai, jego asystent, został oskarżony o kradzież i wydawanie zbyt wielkich kwot na ubrania, ale prawdopodobnie był też kochankiem Leonarda. Leonardo namalował wiele portretów Salaia, w tym słynnego "Świętego Jana Chrzciciela". Zostawił mu w spadku "Monę Lisę", gdy zmarł w 1519 r.

Maria Auditore

Rok narodzin: 1432.

Profesja: Pisarka, szlachcianka.

"Zmęczyły mnie okalające mnie mury, nudzi mnie bezpieczeństwo. Czas podjąć decyzję: wyruszę i przekonam się, jakie może być moje życie."

Maria napisała te słowa, mając 16 lat, tydzień przed poznaniem Giovanniego Auditore.

Urodziła się w potężnym rodzie bankierów - Mozzi. Maria stanowi jedno z nasławniejszych źródeł historycznych z tego okresu dzięki jej wielotomowemu pamiętnikowi, które został przełożony przez wielu znanych naukowców i jest wystawiony w Galerii Uffizi we Florencji.

Dzięki funduszom rodziców, Maria otworzyła piekarnię na dziedzińcu rodzinnego palazzo, który przekształciła w miejsce spotkań artystycznych. To tam poznała "mężczyznę tak przekonującego, że nie mogłam ruszyć się z miejsca, ani odwrócić od niego wzroku". Tym mężczyzną był Giovanni Auditore.

Maria i Giovanni pobrali się w roku 1450. Maria kontynuowała pisanie pamiętnika jeszcze przez kilkadziesiąt lat. Opisuje, jak została patronką wielu artystów, pisze też o trudach rodzicielstwa i tu urywają się jej zapiski, ku rozczarowaniu wszystkich historyków.

Petruccio Auditore

Rok narodzin: 1463.

Profesja: Student, szlachcic.

Petruccio - najmłodsze z dzieci Auditore, był tuż po narodzinach opisywany przez Giovanniego Auditore w liście do Lorenzo de' Medici jako "słabej budowy".

Najwyraźniej z czasem nic się nie zmieniło. Petruccio zabrano ze szkoły z powodu choroby, gdy miał 12 lat i wedle zapisków lekarza był przykuty do łóżka. Po tym czasie nie ma żadnych informacji na jego temat, więc można zakładać, że nie udało mu się wyjść z tego obronną ręką.

Claudia Auditore

Rok narodzin: 1461.

Profesja: Studentka, szlachcianka.

Trzecie dziecko Giovanniego i Marii Auditore i pierwsza dziewczynka w rodzinie, Claudia była chyba rozpuszczonym bachorem. Wygląda na to, że rodzice musieli zwiększyć jej posag o 1000 florenów po tym, jak odstraszyła wszystkich kandydatów.

W raporcie z jej szkoły napisano, że kiedyś zaatakowała pewnego młodzieńca, z którym się spotykała, ponieważ spojrzał na inną dziewczynę.. i pozbawiła go przytomności. Z drugiej strony, jest siostrą Ezio, więc powinieneś być bezpieczny.

Giovanni Auditore

Rok narodzin: 1436.

Profesja: Bankier, doradca, szlachcic.

Giovanni Auditore był jedną z najważniejszych figur piętnastowiecznego florenckiego środowiska bankowego. Jako przełożony domów bankowych di Medici był odpowiedzialny za sprawne zarządzanie całością imperium finansowego rodu, w czasie gdy Lorenzo zajęty był władaniem. Poszerzając swe wpływy na placówki zagraniczne, był pierwszym, który zauważył problemy w Lyonie i zaalarmował Francesco Sassettiego - jego interwencja zapobiegła katastrofie.

Tak wielki talent został właściwie nagrodzony. Giovanni nawiązał bliską przyjaźń z Lorenzo de' Medici (Wawrzyńcem Wspaniałym), stając się jednym z jego najbliższych doradców. Papieskie poparcie dla banku Medici w 1471 r także było dziełem Giovanniego.

Wdzięczny i uspokojny Lorenzo wynagrodził Giovanniego, płacąc za jego pałac.

Cristina Vespucci

Rok narodzin: 1459.

Profesja: Studentka, szlachcianka.

Cristina Vespucci była słynną florencką pięknością i ulubienicą malarzy, szczególnie Botticellego, któremu pozowała do wielu obrazów.

W 1478 Cristina została zmuszona przez ojca do poślubienia Manfredo Gondiego, posiadającego wiele posiadłości w całej Italii. Podróżowała od posiadłości do posiadłości, niestety miała pecha i znalazła się we Florencji, podczas gdy Savonarola wzniecał jedno ze swych Ognisk Próżności.

Wedle zapisków miejscowego księdza została pobita przez fanatyków religijnych i zostawiono ją, żeby umarła na ulicy. "Widziałem, że dziewczyna była mocno pobita i zbiegłem po schodach, żeby pomóc. Lecz wtem, jakby znikąd pojawił się przy niej mroczny nieznajomy ubrany w płaszcz z kapturem."

"Zamienili kilka słów, a potem dziewczyna zamknęła oczy i udała się do Pana w niebiosach. Zakapturzony nieznajomy wstał, trzymając w ramionach jej ciało i podszedł do mnie po schodach. Złożył dziewczynę u mych stóp i zniknął."

Federico Auditore

Rok narodzin: 1456.

Profesja: Student, szlachcic.

Starszy brat Ezio i najstarszy Auditore, Federico, zaczął pracę jako urzędnik w banku Medici, mając 19 lat. Jednak bankowe zapisy stwierdzają, że przez większość czasu obijał się zamiast pracować.

Jeden wpis zawiera więcej danych. 17 września 1475 r. zniknęła sakiewka złotych florenów. "Gdy bank ogarnęła panika, starszy auditore podszedł do Francesco Sassettiego i z uśmiechem wyjawił mu, gdzie jest sakiewka. Okazało się, że ukryto ją na dachu! Gdyby nie był synem Giovanniego Auditore, porozmawiałbym z Lorenzo de' Medici i kazałbym zakuć go w dyby!".

Oczywiście Federico został zwolniony z banku tuż po 20 urodzinach.

Ezio Auditore

Rok narodzin: 1459.

Profesja: Student, szlachic.

We wpisie w pamiętniku z roku 1474 r. Maria Auditore, jedna z wielkich kronikarek Florencji i matka Ezio, opisuje swego syna jako "lubiącego rywalizację, upartego i pyskatego, a jednocześnie tak zaangażowanego w to, co robi, że trudno go o cokolwiek obwiniać". Skargi składane do straży miejskiej przez liczne szlachcianki pozwalają przypuszczać, że był nietuzinkowym kobieciarzem.

Jego nauczycielem był wielki bankier Giovanni Tornabuoni. Zapiski dotyczące szkolnych lat Ezio kończą się na 17 roku jego życia, kiedy to jego nazwisko pojawia się w kontekście potwornego przestępstwa.

W archiwach nie ma na ten temat dokładnych informacji, ale potem Ezio znika z kart historii, jakby nigdy nie istniał.

Brat O'Callahan

Rok narodzin: 1452.

Profesja: Mnich.

Darby O'Callahan, urodził się za Palisadą (poza terenem Irlandii kontrolowanym przez Anglików, uważanym za dziki, stąd wyrażenie "za palisadą") i spędził dzieciństwo na polowaniach i napadach na brytyjskie osady. W swych zapiskach określi ten czas jako: "mroczny punkt mega żywota, ale szczerze mówiąć, nieźle się wtedy bawiłem".

Wszystko się zmieniło, gdy celtycki ojciec O'Callahana poślubił katoliczkę. "Zmusił mnie do pracy w polu. Żadnych najazdów, żadnych dziewcząt. To było piekło na ziemi" głosi jeden z wpisów, z datą 1462 r. Żeby uciec od ojca, O'Callahan postanowił zostać mnichem: "Matka mówiła mi, że mnisi niewiele pracują i wydają wielkie świąteczne uczty".

W 1462 r. wstąpił do klasztoru Abbeylara, został cystersem. Jednak w końcu O'Callahan uznał ten zakon za nazbyt surowy: "Od świtu do zmierzchu harowaliśmy w polu, opat Shaw nie pozwalał nam pić i, co gorsza, wszystkie dziewczęta były zakonnicami. Nie sądziłem, że kiedyś znajdę się tak głęboko w piekle."

Przekonawszy małą grupę mnichów do przejścia do dominikanów, Darby opuścił Irlandię w roku 1463 i udał się do Włoch: "Gdzie możemy wynająć rolników do pracy w polu. A po kazaniach będziemy podziwiać boże piękno w złotym świetle Italii i ujmujących twarzach chłopskich żon."

W 1493 r. O'Callahan został w końcu usunięty z zakonu dominikanów, z powodu "licznych prób nawracania mieszczan w gospodzie". W swych wspomnieniach Darby twierdzi, że nawracanie świetnie mu szło, choć ludzie "nie chcieli przychodzić do kościoła, więc wielokrotnie musiałem nauczać Słowa Bożego w oberży, gdzie uważnie mnie słuchano".

W 1494 r O'Callahan przeniósł sie na wieś, do prowincji Romania, gdzie w opuszczonym kościole załozył klasztor, poświęcony Św. Patrykowi. Lecz nie odniósł większych sukcesów na polu nawróceń.

W roku 1500 zmarł na coś, co określono jako "złą krew", ale prawdopodobnie była to kiła. Jego ciało pochowano na małym cmentarzu koło kościoła.

Ottaviano Riario

Rok narodzin: 1479.

Profesja: Hrabia, szlachcic.

Ottaviano rozpoczął służbę dla Republiki Florencji jako condottiero, mając 19 lat. Zrobił to na prośbę swej matki, Cateriny Sforzy, która pragnęła wzmocnić przyjacielskie stosunki z Florencją. Dowodził setką ludzi z Forli, ale już po roku zerwał kontrakt, ponieważ miasto nie było w stanie płacić za jego usługi.

Ottaviano jest opisywany jako otyły głupiec, manipulowany przez matkę. Mimo to papież Aleksander VI (Rodrigo Borgia) zaproponował mu rękę swej córki Lukrecji. Dlaczego? Ponieważ Rodrigo uznał, że może tolerować takie cechy u swego zięcia, póki zięć umożliwia kontrolowanie terenów Forli i Imoli. W dodatku Lukrecja była prawdziwą modliszką - jej małżeństwa nigdy nie trwały zbyt długo. Mężowie często podpisywali oficjalne przyznanie się do impotencji albo po prostu znikali. Roztropna Caterina odrzuciła propozycję, co rozsierdziło papieża tak bardzo, że jego syn Cesare zaatakował Forli.

Gdy Caterina została wygnana przez Cesare i zamieszkała we Florencji, kierowany przez nią Ottaviano próbował przekonać nowego papieża, Juliusza II, do przywrócenia mu tytułu władcy Imoli i Forli. Zamiast tego Ottaviano sprzedał Juliuszowi roszczenia rodu Riario do tych ziem.

Bianca Riario

Rok narodzin: 1478

Profesja: Szlachcianka.

Niektórzy ludzie żyją marzeniami, a Bianca Riario... do nich nie należała. W roku 1484, mając 6 lat, była świadkiem splądrowania jej rodzinnego pałacu w Rzymie, a jej szalona, wojownicza matka wzięła ją ze sobą, by zobaczyła oblężenie Castel Sant'Angle (Zamku Św. Anioła).

Potem rodzina zabrała ją do Forli, gdzie czekały ją jeszcze straszliwsze przeżycia. Krótko po dziesiątych urodzinach Bianki, jej ojciec, Girolamo, został zadźgany, a jego nagie zwłoki porzucono na ryknu miejskim. Następnie jej rodzinny palazzo został znowu splądrowany, a ją samą uprowadzili bracia Orsi.

Bianca uciekła Orsim i wróciła do matki (nie wiadomo, jak udało się jej zbiec). W wieku 16 lat, podczas polowania, widziała, jak nowy mąż matki, Giacomo Feo, wpadł w zasadzkę i został zamordowany. W 1500 r. matka Bianki została uwięziona przez Cesare Borgię, któy zgwałcił ją wspólnie ze swoim ojcem, Rodrigo.

Następnie, w 1502 roku, Cesare zabił męża Bianki, Astorre III Manfredi. Niezmordowana ponownie wyszła za mąż, tym razem za hrabiego Troilo l de' Rossi, który zmarł w roku 1521 Wówczas słusznie postanowiła nie kontynuować tego pełnego bólu żywota i spoczęła w grobie około 1522 r.

Niccolo Machiavelli

Rok narodzin: 1469.

Profesja: Filozof, pisarz, polityk.

"Bezbronni prorocy byli zawsze niszczeni, a uzbrojeni prorocy zwyciężali."

Te cyniczne słowa napisał Niccolo Machiavelli, jeden z największych renesansowych umysłów. Uważa się go za pioniera filozofii realizmu. Uważał, że wszyscy ludzie są źli i, jeżeli da im się możliwości, będą postępować zgodnie ze swą podłą naturą...

Machiavelli był trzecim synem florenckiego adwokata, ojciec uczył go gramatyki, retoryki i łaciny. W 1494 r. został urzędnikiem rządowowym i ambasadorem. Został członkiem rady dyplomatycznej Florencji, wysyłano go na dwory Francji, Hiszpanii i Rzymu w latach 1499-1512.

Od 1503 do 1506 Machiavelli dowodził florencką milicją i obroną miasta. Rekrutował mieszkańców do milicji - wolał dowodzić ludźmi, którym zależało na losach Florencji, niż zimnymi najemnikami. Jego strategia sprawdziła się w 1509 roku, gdy Florencja pokonała Pizę.

Machiavelli pozostał we władzach Florencji po wygnaniu rodu Medici. Po ich powrocie aresztowano go i poddano torturom. Oskarżono go o spiskowanie.

Nie mogąc dowieść winy, Medici wygnali Machiavellego. Zamieszkał w swej posiadłości w Santa Andrea, gdzie napisał swoje słynne dzieła: "Książę", "Rozważania nad Liwiuszem" i "Historie florenckie".

Machiavelli zmarł w 1527 r. Miejsce jego pochówku jest nieznane.

Bartolomeo d'Alviano

Rok narodzin: 1455.

Profesja: Najemnik.

Bartolomeo, urodzony w Alviano w środkowych Włoszech, wyrósł na sprytnego i zaradnego żołnierza. Po wielu latach spędzonych w Wenecji przystał do rodu Orsini w 1496 r., żeby walczyć przeciwko papieżowi Aleksandrowi VI (Rodrigo Borgia), który usiłował zająć terytorium Orsi.

Ludzie papieża mieli przewagę, Bartolomeo utrzymywał się jednak mimo posiadania tylko trzech fortec. Przeczuwając zwycięstwo, Cesare Borgia, syn papieża, odciął Bartolomeo od zapasów. Gdy sprawa wydawała się juz stracona, Carlo Orsini wjechał ze swą armią na wzgórze, dołączył do Bartolomeo i wspólnie pobili wojska papieskie. W czaskie walki Cesare został zraniony w twarz.

W 1503 r. Bartolomeo został wynajęty przez króla Hiszpanii, Ferdynanda II. Miał pomóc armii hiszpańskiej pokonać Francuzów i zająć Królestwo Neapolu. W następnym roku pokonał Maksymiliana I, Świętego Cesarza Rzymu, zajmując Triest i Gorycję. Wenecja zachwycona zwycięstwem mianowała go generalnym gubernatorem.

Życie Bartolomeo było usłane różami, aż do katastrofalnej bitwy pod Agnadello w 1509 r., kiedy to nie wykonał rozkazu unikania walki i bezpośrednio uderzył na armię francuską.

Bitwa zakończyła się klęską, Bartolomeo został pojmany i zraniony przez Francuzów, a Wenecja straciła Lombardię, prowincję, którą "zdobyto ośmusetletnim wysiłkiem".

Rozwścieczona Wenecja odmówiła Bartolomeo pomocy, choć ten twierdził, że francuski dowódca ukradł "bezcenny watykański artefakt", który Bartolomeo próbował odzyskać.

Bartolomeo przebywał we francuskim więzieniu do 1513 r. Ale, jak to wszyscy doskonale wiemy, Francuzi to bardzo litościwy naród. Wypuszczono go z więzienia, żeby walczył dla Francji. W 1515 roku udało mu się pokonać Szwajcarów, mając pod swoimi rozkazami zaledwie 300 ludzi.

W tym samym roku, gdy odzyskał stanowisko generała armii weneckiej, zginął podczas oblężenia Brescii.

Wenecja powitała jego ciało z wielką pompą, został pochowany w kościele Santo Stefano.

Agostino Barbarigo

Rok narodzin: 1420.

Profesja: Doża Wenecji.

Agostino Barbarigo był dożą od roku 1486, aż do śmierci w roku 1501 - pomógł stworzyć koalicję mającą na celu wygnanie z Italii Karola VIII, króla Francji i zdobycie terenów na stałym lądzie.

Jednak zdaje się, że weneccy dożowie nie byli w stanie zająć jednego terytorium, nie tracąc przy tym innego. Wenecja toczyła w 1499 wojnę z Turcją, podczas której doszło do katastrofalnej bitwy morskiej pod Zonchio, w której wenecka flota została dosłownie zmiażdżona. Wykorzystując tę porażkę, Turcy zajęli Lepanto, Modone i Corone, leżące na szlaku do Orientu.

Agostino zmarł, będąc dla Wenecji wielkim rozczarowaniem. Co więcej, po jego śmierci, inkwizytorzy Wielkiej Rady oskarżyli go o przyjmowanie prezentów w postaci butelek wina i podarunków, które później odsprzedawał "pod więziennymi schodami", nie płacąc podatku.

Była z tego przywódcy jakaś pociecha: jeśli nie możesz utrzymać terytorium, przynajmniej daj się cieszyć więźniom!

Teodora

Rok narodzin: 1450.

Profesja: Madame w La Rosa della Virtu.

Choć po wstąpieniu na służbę Kościoła Teodora nie używała swego nazwiska rodowego, weneckie archiwa podatkowe wskazują, że wychowała się w rodzinie Cantato. Jej rodzice prowadzili sklep jubilerski, a matka przyuczała Teodorę do pracy sklepikarki.

Klient sklepu napisał w 1462 roku: "Dziś kupiłem diamentowe kolczyki dla Margarity w sklepie Contanto, na rogu. Pakowała je czarująca dziewczyna. Gdy podała mi kolczyki, zetknęły się nasze palce. Musiałem natychmiast wyjść ze sklepu. Boże, żałuję, że jestem żonaty."

Wedle archiwów sądowych, przed ukończeniem 17 roku życia Teodora zajmowała się czymś więcej niż niewinnym przypadkowym dotykaniem rąk klientów. 26 listopada 1467 roku dopuściła się cudzołóstwa z żonatym mężczyzną, którego żona powiadomiła wenecki sąd. Jak to bywa w takich sytuacjach, jej rodzice odesłali ją do klasztoru, żeby spędziła resztę życia na modlitwie i milczeniu.

Teodora zjawiła się w Santa Maria degli Angeli w roku 1467 z postanowieniem odpokutowania za swą zbrodnię. Lecz w 1473 roku opuściła Kościół, zostawiając przybity do drzwi list. Napisała w nim, że klasztorne życie było sterylnie "przyziemne" i że wyłącznie w "związku z drugim człowiekiem" można "naprawdę znaleźć się w objęciach Pana".

W tym samym roku Teodora otworzyła La Rosa della Virtu. Według poety, Pietro Bembo, który był częstym klientem, jej burdel był "kościołem nowej katolickiej sekty".

Antonio

Rok narodzin: 1443.

Profesja: Przywódca Gilda dei Ladri di Venezia (Weneckiego Cechu Złodziei).

Antonio urodził się na samym dnie weneckiej społeczności. Wedle dokumentów jego ojciec był szewcem, a matka pokojówką rodu Bellini.

Sam nauczył się czytać i pisać w przerwach terminowania w zakładzie ojca. Antonio chciał dostać się na Uniwersytet w Padwie, ale został odrzucony z powodu zbyt niskiego urodzenia. Dokumenty odnalezione w wielu włoskich archiwach dowodzą, że aplikował do innych szkół w całej Italii, jednak we wszystkich jego podania odrzucono. W okolicach roku 1465 Antonio zniknął z ksiąg historycznych, ale cztery lata później jego nazwisko wypłynęło w związku z obrabowaniem weneckiej posiadłości szlacheckiej, której właścicielem był rektor Uniwersytetu w Padwie.

W zeznaniu spisanym przez straż miejską, tuż przed tym jak Antonio w tajemniczych okolicznościach uciekł z więzienia, powiedział: "W weneckiej społeczności nie można awansować ciężką pracą. Jeśli czegoś się pragnie, trzeba to wziąć!"

Rosa

Rok narodzin: 1460.

Profesja: Złodziejka.

Rosa, córka nieznanego weneckiego szlachcica i prostytutki, dorastała sama na ulicach Wenecji. W 1475 r. próbowała okraść szefa weneckiego cechu złodziei i została złapana na gorącym uczynku. Lecz Antonio, zamiast oddać ją w ręce straży, przygarnął ją na uczennicę.

Prowadził obszerny dziennik jej szkolenia, w którym podkreślał jej niesamowitą umiejętność doskakiwania do z pozoru niedostępnych parapetów.

Jeśli idzie o umiejętności towarzyskie, jej słownictwo było "co najmniej barwne". Prawdopodobnie umiała też walczyć. Antonio napisał, że "ostatni z moich złodziei, który próbował ją pocałować, wyszedł z tego, zachowując większą część ust".

Alvise da Vilandino

Rok narodzin: 1441.

Profesja: Pracownik portowy.

Alvise, rodowity Wenecjanin, przez wiele lat pracował jako portowy osiłek, dopóki nie zaciągnął się do floty, będąc przekonanym o wyższości Wenecji. W roku 1500 otrzymał zadanie obrony fortecy Modon przed Turkami.

Po całonocnej libacji, Alvise'a obudziły strzały z tureckich dział bombardujących miasto. W panice przebiegł przez pokład, potknął się, uderzył w głowę i wyleciawszy za burtę - utonął.

Gdy było jasnym, iż Wenecja przegrała bitwę, kapitan okrętu oskarżył go o zaniedbanie i wykreślił go z dzienników floty.

Caterina Sforza

Rok narodzin: 1463

Profesja: Hrabina Forli, szlachcianka.

Caterina została hrabiną poprzez małżeństwo, ale była znana na długo, znaim pojawiła się w Forli. Dorastała na dworze w Mediolanie, otrzymała wykształcenie klasyczne, a jej ojciec uczył ją sztuki wojennej. Na dworze Caterina zajmowała sie też alchemią i polowaniem.

W 1473, gdy miała 10 lat, Caterina zaręczyła się z Girolamo Riario, bratankiem papieża. Małżeństwo zostało skonsumowane, gdy miała 14 lat.

Po przybyciu do Rzymu okrzyknięto ją najbardziej towarzyską szlachcianką na dworze, a jej męża uważano za jednego z najbezwzględniejszych dworaków. Po przedwczesnej śmierci brata papieża, Girolamo zyskał jeszcze większą władzę, otrzymując tytuł pana na Imoli i Forli.

Po śmierci papieża Rzym został złupiony, zniszczono rezydencję Cateriny. Mimo, że była w 7 miesiącu ciąży, pojechała konno do Castel Sant'Angelo i broniła Watykanu, dowodząc żołnierzami i prowadząc ogień z dział.

W 1484 r. przeniosła się do rodziny w Forli. Bracia Orsi, opłaceni przez kogoś żywiącego urazę do jej męża, zabili Girolamo w 1488 r. Dzięki temu Caterina została samodzielną panią na Forli i Imoli.

Nie marnowała czasu, zdobyła przychylność okolicznych władców, zmieniła system podatkowy i osobiście wyszkoliła milicję. Choć opowiadała się za pokojem, bezwzględnie mściła się, gdy krzywdzono jej bliskich - często zabijała żony i dzieci przeciwników. Gdy Forli zostało zaatakowane przez Cesare Borgię, syna papieża, wysłała papieżowi list natarty wrzodami dżumy.

W końcu Forli i Caterina ulegli Cesare Borgii w roku 1499. Caterina została pojmana i wysłana do Rodrigo Borgii do Rzymu, który podobno więził ją latami i wielokrotnie gwałcił. Gdy opuszczała Watykan, była umęczoną, siwowłosą kobietą.

Caterina została wygnana do Florencji, gdzie w 1509 roku zmarła na zapalenie płuc.